Posts tonen met het label photography. Alle posts tonen
Posts tonen met het label photography. Alle posts tonen

vrijdag 11 september 2026

Tentoonstelling "The Weight of Softness"

Nog tot en met 27 september kan je in Gallery Louise Linthout in de Linthoutstraat 90 te Schaarbeek (Brussel) de tentoonstelling "The Weight of Softness" bezoeken. Gallerist en fotograaf Eddy Verloes gaat hier met zijn eigen foto's in dialoog met mijn schilderijen, die van mijn moeder Solange Abbiati en de foto's van Karel Van Gerven.

De tentoonstelling is ieder weekend open van 14u tot 18u, en in de week op afspraak. Het tentoongestelde werk kan worden aangekocht. Welkom!




Eddy Verloes en Solange Abbiati

Solange Abbiati

Solange Abbiati

Solange Abbiati en Eddy Verloes

Karel Van Gerven

Eigen werk.



Karel Van Gerven

Eddy Verloes




Openingstoespraak door mijn vader Stefaan van den Bremt 



Eddy Verloes, ikzelf en mijn ouders Stefaan van den Bremt en Solange Abbiati voor de gallerie


zaterdag 24 september 2022

In de sporen van Harry Martinson

Eens een ander onderwerp voor een tekening (met collage-techniek), dit portret van de Zweedse schrijver Harry Martinson (1904-1978), omringd door zijn poëtische universum:

Als ik niet aan mijn tekentafel zit ben of voor de school werk waar ik Nederlandse les geef aan volwassenen, vind je mij regelmatig verscholen tussen woordenboeken en dichtbundels. Momenteel leg ik samen met collega Anna Rottier de laatste loodjes aan de vertaling van de Zweedse dichtcyclus "Aniara", in 1956 geschreven door Nobelprijswinnaar Harry Martinson. Als alles goed gaat, verschijnt het boek in het voorjaar bij uitgeverij De Wilde Aardbeien in Groningen. 

Van dezelfde schrijver, in Zweden een erg bekende naam, vertaalde ikzelf alweer een hele poos geleden een bloemlezing met gedichten getiteld "Strandgeruis", in 2006 verschenen bij Uitgeverij P in Leuven.

Eind augustus hadden mijn collega en ik het voorrecht om met een verblijfsbeurs van de Zweedse gemeente Olofström een tiental dagen aan onze vertaling te werken op een wel erg bijzondere plek. In het gehucht Alltidhult bij Olofström, verscholen tussen de bossen en meren van de provincie Blekinge, vind je een oud schooltje waar Harry Martinson zelf nog als kind heenging. Het gebouwtje heeft twee ingangen, waarvan er een leidt naar het klaslokaal, en de andere naar de woning van de leraar. 


Anna en ik namen onze intrek in het huisje van de leraar, dat mooi is gerenoveerd en tot ons plezier zelfs gordijntjes bleek te hebben met citaten van de schrijver die we aan het vertalen zijn.








De omringende natuur, het landschap waar de schrijver opgroeide, is wondermooi met ruige stukken bos, weides en een kabbelend riviertje dat twee meren met elkaar verbindt.






Harry Martinson ging graag naar het schooltje te Alltidhult en schreef er zelfs een gedicht over. Zoals je kan nalezen in zijn autobiografische roman "Nässlorna blomma" (te vertalen als "De netels bloeien") had hij minder prettige herinneringen aan de boerderij Tollene die even verderop ligt. De schrijver verloor al erg jong zijn vader, waarna zijn moeder het gezin van zes kinderen achterliet om naar Amerika uit te wijken. Zoals dat ging in die tijd te Zweden, werden Harry en zijn zusjes ondergebracht in verschillende boerderijen, waaronder Tollene, waar ze als goedkope arbeidskracht werden gebruikt. Mijn collega Anna en ik mochten even binnen gluren in de mooie boerderij, toen we er voor een kop thee werden uitgenodigd door een vertegenwoordigster van de vereniging die ons de beurs schonk.






Kortom: een inspirerende omgeving voor wie met de literatuur van deze schrijver bezig is! In een volgend blogbericht vertel ik nog iets meer over het werk dat we aan het vertalen zijn.



woensdag 4 augustus 2021

Varens

Ik logeerde een weekje in een huisje in de Limburgse bossen, en raakte geïnspireerd door de varens om me heen...





Tekeningetje op postkaartformaat, met fineliner en kleurpotlood.


zaterdag 23 november 2019

Gingko biloba

In het Schaarbeekse Josafatpark staan enkele prachtige gingko-bilobaboompjes.


Ik droogde enkele van hun mooie blaadjes... 



... en maakte een tekening van een vrouw onder zo'n boom.


Goethe stuurde op 66-jarige leeftijd zo'n blad naar zijn geliefde Marianne von Willemer, als symbool van vriendschap en liefde.
Hij schreef ook dit gedicht met het thema twee-eenheid, dat zo mooi door dit blaadje wordt verbeeld:

Gingo Biloba

Dieses Baums Blatt, der von Osten
Meinem Garten anvertraut,
Giebt geheimen Sinn zu kosten,
Wie’s den Wissenden erbaut,

Ist es Ein lebendig Wesen,
Das sich in sich selbst getrennt?
Sind es zwei, die sich erlesen,
Daß man sie als Eines kennt?

Solche Frage zu erwidern,
Fand ich wohl den rechten Sinn,
Fühlst du nicht an meinen Liedern,
Daß ich Eins und doppelt bin?