Gouache versie van mijn beeldverhaal naar een oude Japanse haiku (zie voorgaande post).
woensdag 13 maart 2024
maandag 4 maart 2024
Haiku
Sinds september volg ik een keer per week een opleiding Grafisch Ontwerp en Illustratie aan Sint-Lukas, de kunstacademie in Schaarbeek.
Voor een van de opdrachten ontwierp ik een poëzie-affiche met een oude haiku uit Japan:
zaterdag 24 september 2022
In de sporen van Harry Martinson
Eens een ander onderwerp voor een tekening (met collage-techniek), dit portret van de Zweedse schrijver Harry Martinson (1904-1978), omringd door zijn poëtische universum:
Als ik niet aan mijn tekentafel zit ben of voor de school werk waar ik Nederlandse les geef aan volwassenen, vind je mij regelmatig verscholen tussen woordenboeken en dichtbundels. Momenteel leg ik samen met collega Anna Rottier de laatste loodjes aan de vertaling van de Zweedse dichtcyclus "Aniara", in 1956 geschreven door Nobelprijswinnaar Harry Martinson. Als alles goed gaat, verschijnt het boek in het voorjaar bij uitgeverij De Wilde Aardbeien in Groningen.
Van dezelfde schrijver, in Zweden een erg bekende naam, vertaalde ikzelf alweer een hele poos geleden een bloemlezing met gedichten getiteld "Strandgeruis", in 2006 verschenen bij Uitgeverij P in Leuven.
Eind augustus hadden mijn collega en ik het voorrecht om met een verblijfsbeurs van de Zweedse gemeente Olofström een tiental dagen aan onze vertaling te werken op een wel erg bijzondere plek. In het gehucht Alltidhult bij Olofström, verscholen tussen de bossen en meren van de provincie Blekinge, vind je een oud schooltje waar Harry Martinson zelf nog als kind heenging. Het gebouwtje heeft twee ingangen, waarvan er een leidt naar het klaslokaal, en de andere naar de woning van de leraar.
Anna en ik namen onze intrek in het huisje van de leraar, dat mooi is gerenoveerd en tot ons plezier zelfs gordijntjes bleek te hebben met citaten van de schrijver die we aan het vertalen zijn.
zaterdag 23 november 2019
Gingko biloba
Goethe stuurde op 66-jarige leeftijd zo'n blad naar zijn geliefde Marianne von Willemer, als symbool van vriendschap en liefde.
Hij schreef ook dit gedicht met het thema twee-eenheid, dat zo mooi door dit blaadje wordt verbeeld:
zaterdag 18 november 2017
Die Blätter fallen
donderdag 28 september 2017
Herfstdag
woensdag 20 november 2013
Ik sta in alle gedichten
Ik ben de herfst.
Ik ben de regen.
Ik ben de storm.
Zoek mij maar op,
ik sta in alle gedichten.
Houd mij maar vast,
ik heb het koud en ik ben moe,
en nog zoveel bladeren aan de bomen,
nog zoveel bladeren overal.
Toon Tellegen
uit: De zin van een liguster
Querido Amsterdam 1980
woensdag 6 november 2013
Het regent en het is november...
dinsdag 3 september 2013
De zomer is voorbij
alsof er helemaal geen was.
in de zon is het nog warm.
Maar dat is niet genoeg.
Alles wat had kunnen zijn,
paste in mijn hand
als een vijfvingerig blad.
Maar dat is niet genoeg.
Het goede noch het kwade
is tevergeefs verloren gegaan.
Alles baadde in een heldere gloed.
Maar dat is niet genoeg.
Het leven nam mij onder zijn vleugels,
behoedde mij, heeft me gered.
Ik heb echt geluk gehad.
Maar dat is niet genoeg.
Er zijn geen bladeren verbrand,
er zijn geen twijgen afgebroken...
De dag is helder als glas.
Maar dat is niet genoeg.
Arseni Tarkovski
vertaald uit het Russisch door Miriam Van hee
Verzen van de Russische dichter Arseni Tarkovski (1907-1989) die vaak door mijn hoofd spelen aan het eind van de zomer. Qua sfeer passen ze goed bij de prachtige polaroid-foto's van zijn zoon, de beroemde filmregisseur Andrej Tarkovski - eigenlijk ook een dichter, maar dan in beelden...
zaterdag 31 augustus 2013
Harry Martinsons klokkenluider
Het gedicht gaat over een klein kevertje dat vaak op een bepaald soort bloem zit, het grasklokje, ook wel blauwklokje genoemd. Ik had nooit eerder acht geslagen op dit kleine bloempje, dat ook in ons land frequent voorkomt. Niet te verbazen dat Martinson dat wel deed. Toen hij in 1974 de Nobelprijs ontving, stond er op zijn diploma dat hij in zijn geschriften "de dauwdruppel vangt en de kosmos weerspiegelt". De dichter koesterde een heel intense liefde tot de natuur, en had zowel oog voor het piepkleine (de insecten tussen de grassprietjes, bezongen in tal van gedichten) als het oneindig grote (de sterren en planeten, o.a. beschreven in de science-fictionachtige ruimtecyclus "Aniara"). Die thematiek van "het grote in het kleine", samen met de impliciete kritiek op de vernietiging van de natuur door de mens, maakt van "De klokkenluider" een typisch Martinson-gedicht.
Jammer genoeg kan je het gedicht, afkomstig uit Martinsons late bundel "Dikter om ljus och mörker" (letterlijk vertaald "Gedichten over licht en donker") uit 1971, niet terugvinden in mijn bloemlezing met vertalingen. Ik deed alsnog een poging:
De Klokkenluider
In tijden van blauwklokjes
kan je
de schuchtere, zwartgeklede Klokkenluider zien
een klein torretje van de zevenendertigste familie, het geslacht van de snuitkevers.
Je ziet hem vaak zitten op het gladde klokkenkoord
waar het naar beneden leidt in de stengel van het klokje.
Zijn naam is Miarus.
Met een vergrootglas kan je hem groeten en dan knikt hij
maar begint niet te luiden voordat je de wei hebt verlaten,
maar dan luidt hij op vele plaatsen,
overal waar een wei klokjes kan hebben.
Er wordt gezegd dat als het grote
al begint in het kleine
hij bij de werelddood de klok zal luiden
op een vergiftigde weide.
Ik ging ook op zoek naar meer informatie over dit kevertje, inderdaad "Miarus campanulae" genoemd. In het Nederlands draagt hij de leuke naam "klokjessnuitkever". Op het internet vind je heel wat afbeeldingen van het beestje, gezeten op zijn geliefde blauwe klokje.
donderdag 8 augustus 2013
Oud-Scandinavische rotstekeningen
Je kan de rotstekeningen in open lucht bewonderen, maar het is verboden om de rotsen te betreden. Om de afbeeldingen beter te laten uitkomen, werden ze recent met een rode kleur opgevuld.




































